اگر از هر 100 نفر ما یکنفر مسئولیت فردی تماس یابی با یک خانواده زلزله زده را قبول کند این کار انجام شدنی به بهترین وجه انجام میشود، فشار زیاد از حد از روی مسئولین و نهادها برداشته میشود، ما کار خدائی خود را انجام میدهیم و زن و بچه های عزیز و مردان محترم آوار دیده و دست و پا بسته شده این منطقه کمک میشوند.

اگر یک بار یا چند بار تماس گرفته و نتیجه نگرفته اید، دلسرد نشوید. به توانائی خداداد خود باور داشته باشید! با پافشاری ایستادگی کنید تا تماس با تک تک خانواده های مصیبت دیده برقرار کنید. نتیجه آن گرم شدن دلهای آنها و مهمتر، گرم شدن دلها و وجدان خودتان، خودمان میشود. به هر ترتیبی که میتوانید تماس بگیرید!

تماس بگیرید! این تعهد فردی را قبول کنید! برای چند ماه سرما و باران خود را متعهد کنید که یکی از خانواده های زلزله زده را تحت تکفل، حمایت و خیرخواهی دائمیتان قرار خواهید داد! فکر نکنید که دیگران هستند که انجام میدهند یا باید انجام دهند. این دیگران من و شما هستیم!! تلاش این دیگران بهر دلیلی که هست کافی نبوده است چون سرشان خیلی شلوغ است و غیره.

شما با افتخار و شوق و محبت تماس بگیرید! این خانواده های محترم تا قبل از چند ماه پیش دستشان توی جیب خودشان بود و از نیروی بازو و توانائی خود و با سرفرازی از زندگی خود مراقبت میکردند. دست کمکتان را بسوی آنها دراز کرده و کمکشان کندی که با دلگرمی برخیزند. حرمت آنها حرمت ماست.

با هر خانواده مستقیما تماس بگیرید! راههای مختلف تماس گرفتن را ابداع و امتحان کنید تا ارتباط تان برقرار شود و مطمئن شوید که کمکهای لازم و بدردخور برایشان رسیده و میرسد، توسط شما!

تماس بگیرید! سرفرازی آنها سرفرازی ماست! ما بدون گذراندن و قبول شدن در امتحاناتمان به بهشت نخواهیم رفت. همه کمک کنید که این امتحان کوچک را با موفقیت و سربلندی بگذرانیم. این کار انجام شدنی را انجام بدهید، تماس بگیرید! با سپاس- یا مدد!

  این مکالمه در باسخ و صحبتی که با یکی از خوانندگان بیش آمد: با درود و تشکر از دوست محترم برای بذل توجهتون - متوجه دلگرفتی و یاس شما برای دیدن جشن و خرج کردن در گوشه ای از جامعه در صورتیکه گوشه دیگری از جامعه در درد و احتیاج است. واقعن گاهی اضافه خرج بنظر اضافه لعب میآد. ولی در نظر داشته باشید که حتی در یک بدنی که یک عضوش در درد است اگر همه اعضای دیگرش هم در درد باشند آنوقت است که باید واقعن نگران خوب شدن آن عضو و حتی از بین رفتن آن بدن بود. پس شاید بشود با نظری بیشتر گذرا به این گاهی زیاده خرج کردن ها نگاه کرد و ازشان گدشت.

یعنی خوب است که توجه به مشخص کردن مشکلات کرد. ولی بقولی گیر دادن و پارک کردن در مشکل خود مشکل بزرگتری بوجود میآورد. منظور این است که پیشنهاد میکنم که بعد از مطالعه و مشخص کردن مشکل (ادامه نیاز زلزله زدگان به کمک ما) توجهمان را به پیدا کردن و عملی کردن راه حل یا راه حلهای ممکن متمرکز کنیم، و اینکه مشخصا چطور شخص من و شخص شما میتوانیم جزوی از راه حل باشیم!
مثلا گفتید که دوستتان یک کارشناس ارشد در آمار است – بهترین از این موقعیتی که خدا در سر راه شما (ما) قرار داده نمیشه، چرا که همونطور که در یکی از عکسهای بالا ملاحظه میکنید، یکی از اشکالات پیش آمده و پیش بینی نشده این است که آب زیز مردم در چادرهایشان آمده و آنها را از خانه های موقتی چادریشان هم بی خانمان کرده - مثلا شاید بشود که تختهای چوبی برای آنها ساخت که از سطح زمین بالا باشند و بتوانند که از صدمه آب و جانورها و غیره در امان بمانند.
ولی مهمتر اینکه شما و دوست آمارگرتان میتوانید یک چند جمعه را در منطقه بگذرانید و آمار و داتای لازم را در مورد “مثمر بودن کمکهای اولیه به زلزله زدگان” را جمع کرده، و ایشان بتوانند نظر یکی از اساتید و چند دانشجوی دیگر را هم جلب کرده، و بعد از برسی و آنالیز داتای جمع شده گزارشی به مردم و علاقمندان داده و در منابع مختلف انتشار دهید، که در نتیجه آن نوع کمکهای بعد از یک زلزله اخیر برای این منطقه و فصل، و در عین حال برای سالهای بعد مفید تر باشند.

این چنین کمکهای شخصی است که امید و باور ما را به توانائیهای فرد فرد ما و به مثمر بودن فرد فرد ما  محکم میکند. اهمیت فرد فرد ما در بهتر کردن و حل کردن مشکلات منطقه و نهایتن کشورمان در انجام دادن این کارهای انجام شدنی است!
تقاضا دارم که اگر امکانش است این مسئله را با دوستان کارشناس و اساتید خوبتان در میان بگذارید و به ما اطلاع بدهید که آیا امکان برای شما/آنها وجود دارد که چنین پروژه های تحقیقی را در دست گرفته و به انجام برسانید؟ منتظر پاسخ دوستان هستیم!!!

با آرزوی پیروزیهای هر چه بیشتر برای شما،