ربط ما چیست؟

با تشکر از نظرات و کامنتهای خوبی که دوستان و خوانندگان درج کرده اند ... اجازه بدید که خلاصه ای از یکی از نظرات رایج را برایتان بازگو کنم. بسیاری از هموطنان عزیز (در عین لطف داشتن و تائید مقاله های تقدیم شده در مورد زلزله) نظرهائی شبیه به این (که راستش من رو کلافه کرده) دارند که، " در ایران باید کار اساسی در زمینه بافت های فرسوده با یک برنامه ریزی اساسی زیر نظر نهادهای بین المللی و با بودجه ملی انجام بشه تا از فاجعه های آتی پیشگیری بشه."  یعنی، همه منتظر برنامه ریزی اساسی و دولتی و حتی نهادهای بین المللی بنشینیم که مسئولیت حل مشکلات ما و به انجام رساندن صحیح کارهای ما را قبول کنند ... ای بابا... جریان چیه؟  پس مسئولیت فردی ما چی؟

در مورد "بافتهای فرسوده" میخواستم که متذکر بشم که در همه دنیا بافتهای فرسوده وجود دارد و دائم در حال بوجود آمدن است... یعنی زمان در جریان و گذشت است و بافتها، ساختمانها و محله ها، ابزار، سیستمها، انسانها و ماشینهائی که در وقتی نو و کارآ بودند فرسوده و منسوج میشوند... این یک جریان طبیعی است و چیزی عجیب در این پروسه نیست که بخاطر آن ما عقل سلیم و حس عام خود را کنار بگذاریم یا به دیگران بسباریم.  اساتید دانشگاهی و شرکتهای کارشناسی بومی در تمام استانهای ما با همکاری با دانشجویان و مصرف کنندگان محلی در بهترین موفعیت برای تشخیص نیازهایشان و کمک به محکمکاری تدریجی یا تبدیل مقطعی بافتهای فرسوده به قابل استفاده و نو هستند. آنها (مانند کارشناسان هر حرفه دیگری) باید بر حسب وجدان کاری و حرفه یشان دائم در حال آموختن و بکاربستن  تکنولوژی نو و همآهنگ کردن آن با کهنه در محیط و موارد کاریشان باشند.  (در مورد نمونه ای از بیشقدم شدن اساتید دانشجویان و دیگر کارشناسان در اقدام در کاهش صدمات زلزله به مقاله "مهمترین راه کاهش صدمات ناشی از زلزله قبول کردن مسئولیت است!" اگر مایل هستید مراجعه کنید.)

 در وحله دوم، با عذر خواهی باید بگم که کلافگی من با اساتید دانشگاهی و دلسوزان کارشناسمان است. اگر چه ما خیلی وقت است که به بسیاری از تکنولوژیهای لازم در این مورد دسترسی داریم، بنظر میآد که اکثر اساتید و کارشناسان ما در عین ابراز نگرانی و همدردی زیاد، نمیخواهند که مسئولیت چند سال سخت کارکردن در مسیر پیدا کردن راه حلهای لازم بومی را قبول کنند. در عین دلسوزی واقعی و دادن کمکهای کوتاه مدت و فوری در زمان وقوع زلزله، حاضر نیستند که یک هدف مثلا ۵ ساله برای خود تعیین کنند، راهها و منابع موجود در استانهای خود را مورد بررسی قرار دهند، ایجاد شبکه های همکاری بین استاد - دانشجو - اهالی - و کارشناسی کرده، و کلا آستینها را بالا بزنند و این مشکل را برای همیشه برای خود و ملتمان حل کنند. قبول کردن این مسئولیت ۵ ساله برای کاهش صدمات زلزله، قبول کردن سخت کاری و فائق آمدن بر موانع و مداومت در پیشبردن و رسیدن به هدف است. 

http://www.sciencedaily.com/releases/2012/07/120717084806.htm

آنها متوجه نیستند که این سخت کاریهای طولانی و هدفدار زیبا هستند که در آینده نزدیک تبدیل به اشتغال، درآمد و افتخار ملی میشود؛ و آنها را تبدیل به متخصصین برتری میکند که مورد مشاوره دیگر کارشناسان منطقه و بین المللی قرار خواهند گرفت. اگر چه ما دائم شاهد هستیم که بقول معروف کاری نیست که از پس ما برنیآید و راه حل را از زیر سنگ هم که شده پیدا میکنیم، ولی متاسفانه اساتید و دانشجویان، کارشناسان و مدیران ما (با آوردن دلایل و بهانه های موجه ولی انحرافی) به اقدامات کوتاه مدت کمکی بسنده کرده ولی برای حل اصولی مشکلات سالها در حال انتظار نشسته اند .... منتظر یک برنامه ریزی اساسی، منتظر یک بودجه ملی و سراسری، و حتی منتظر یک "برنامه ریزی بین المللی" (خدا بدور!) که بیآیند و مسائل چالشدار و طولانی مدت ما را برای ما حل کنند.

 جالتبر، بازهم تاسفآور، این است که ما از درد واقعی کم بودن اشتغال مینالیم، ولی حاضر نیستیم که مشاغل و منافع اقثصادی و تکنولوژی نهفته در حل کردن این مشکل (مشکل سراسری کاهش صدمات زلزله) را ببینیم، حاضر نیستیم که با سخت کاری و بیگیری ۵ ساله بهانه ها را از سر راه برداشته و از منابع خود بهره برداری کنیم. ولی مسلمن وقتی که اساتید و محققین دانشگاها یا شرکتهای کارشناسی- مهندسی خارجی این منافع را دیده و با ترفندهای مختلف کنتراتهای آنچنانی را گرفته و دست بکار میشوند... فکر کنم عکس العمل اکثریت ما در گذشته در حیرت و هیبت قدرتهای سیاسی و تکنولوژی آنها ماندن، سپاسگزاری و قدرشناسی کردن و پولها رو دادن است...  البته خودتون شاهد بوده اید که طبق معمول چی تحویل ما شده و باضافه بقولی "دومیش" را هم خودمان نمیتوانیم بسازیم و در احتیاج به آنها همچنان میمانیم.

حمام صحرائی خورشیدی موقتی نصب شده توسط دانشجویان تبریز و تهران. با آرزوی پیروزی هر چه بیشتر ایرانیان خود-مدیر و پیشقدم.